Aan de toog slaan de dorpsoudsten kopstootjes achterover, op de vloer staat de jeugd van 8 tot 18 verwachtingsvol tegen het provisorische podium aangedrukt. Tussen de kapstokken verwerkt een ineengezegen bezoeker een dosis alcohol. ,,Van de 550 inwoners van Welsum is hier meer dan de helft,’’ glundert de organisator.

De stemming in de kleedkamer van de VV Welsum is minder feestelijk. De hoofdattractie van de avond Hollands vertier is weliswaar zojuist door de stromende regen gearriveerd, maar de bühne bestijgen blijkt onmogelijk. Net nu Volendammer vrienden Nick Schilder (24) en Simon Keizer (23) toe zijn aan het laatste van drie optredens, is hun geluidsman aan de verkeerde IJssel-oever gestrand. De veerpont vaart niet meer. De technicus moet terug rijden, Nick en Simon moeten wachten.

Ter verhoging van de sfeer hebben enkele leden van het organiserende comité al (veel) eerder de biervoorraad aangeslagen. Simon en Nick willen geen pilsje; ze bestellen een tosti. En koffie. Want de avond is lang geweest en de vermoeidheid slaat toe. Het is de derde schnabbel in vijf uur. Een normaal schemaregulier programma, verduidelijken de twee eerder in de ruime bolide waarmee chauffeur Wietse hen van boeking naar boeking scheurt.

,,Dit is ons werk,’’ zegt Simon. ,,En onze Mercedes ons kantoor. We treden soms 65 keer per maand op. ‘Boek maar vol’, zeiden we tegen onze agent. Dat nam hij erg letterlijk. We treden nu elke dag op. Een dag heeft 24 uur. En dan heb je de nacht nog, vindt onze manager Jaap Buys. Niet eens ver van de waarheid. We werken soms bijna de klok rond. Sommige mensen verklaren ons voor gek. Volgend jaar moet het echt wat minder; dit is soms wel erg zwaar.’’

De titel van ‘meest geboekte act van Nederland’ is voorlopig bij het duo in veilige handen. ,,Wolter Kroes staat op twee, maar doet zeker honderd concerten minder dan wij,’’ weet Nick. Gevraagd naar de nadelen van zo’n volle agenda aarzelen ze. ,,Want,’’ zeggen ze, ,,bij het optreden ligt ons hart.’’

Klagen is het laatste wat ze willen. Maar hun leefwijze vergt wel degelijk opofferingen. ,,Vroeger zaten we elke zaterdag in de kroeg,’’ vertelt Simon. ,,De bijkletsavond. Vaste groep vrienden, vaste tafels en zelfs vaste barkrukken. Dronken worden en vrouwen versieren. Weinig hoogstaand, maar ik mis het soms wel. Nu zijn onze zaterdagavonden tot 2009 volgeboekt.’’

Nick: ,,Het onderhouden van sociale contacten lukt gewoon niet meer. Ja, dat met Simon is intensiever dan ooit. We zien elkaar bijna elke dag. Op vrije dagen bellen we niet. Alle mooie dingen uit ons leven maken we samen mee! Verjaardagen van vrienden missen we bijna altijd. Onze vriendenclub bestond uit twintig mensen; te veel om bij te houden wie nu met wie verkering heeft. Ik begrijp best dat niet iedereen altijd onze afwezigheid snapt. Maar in het dorp beseft men soms niet hoe we zijn gegroeid. Vroeger zaten we met een gitaar in de dorpskroeg, nu moeten we vaak met beveiliging naar het podium.’’

Op de eerste tussenstop van de schnabbeltoer is de hectiek echter ver weg. Op een pompstation aan de snelweg slaan de twee groot in: een tas vol kleffe broodjes en flessen water vormt de maaltijd. Uit het lectuurrek gaan een Weekend (Simon) en Playboy (Nick) mee.

Om acht uur wacht in partycentrum Lido City in Groenlo het personeel van een aannemersbedrijf op de komst van het duo én op het toetje ter aflsuiting van een koud buffet. Bij de uit de kluiten gewassen meterkast die als kleedkamer dient, melden zich voor aanvang precies twee liefhebsters voor een foto.

De twee poseren gewillig. Carola is niet van Nick (‘O ja? Ben jij lerares in het speciaal onderwijs? Mijn vriendin ook’.) weg te slaan en luistert niet naar het voorwoord van de ceremoniemeester. ‘Straks Nick en Simon, de vrienden van Jan Smit’, kondigt hij aan. ,,Nee toch,’’ mompelt Nick, die meent dat het duo na de platina-status voor debuutalbum Nick Simon en recent goud voor opvolger Vandaag definitief los is van z’n beroemde Volendamse collega en vriend.

Het ‘losspelen’ van de zaal valt niet mee. De aannnemers en hun eega’s lijken vastgekleefd aan de lange houten tafels en hebben meer oog voor de rondgaande dienbladen met drank dan voor de twee artiesten (‘Zijn er verzoekjes? Of kennen jullie niets van ons?’). Toch vormt zich op de dansvloer een groepje van veertig aanbidsters - uitsluitend vrouwen en meisjes. Ze zingen krakers als Kijk omhoog en De soldaat woordelijke mee.

Bij het afscheid wacht een plukje dames met fototoestel en handtekeningenblokje. ‘Ik heb toch maar mooi met Simon gepraat’, zegt één van hen als de buit binnen is. ‘Dat was Nick’, zegt een ander. Ook fan Carola post bij de uitgang. ‘Wil je niet mee?’ grapt chauffeur Wietse. ,,Ik wil best. Maar hoe kom ik dan thuis?’’ vraagt ze naar de bekende weg. Nick is al op weg naar de auto. Carola blijft vanavond in Groenlo.

,,Vrienden zeggen soms ‘was je maar weer vrijgezel’. Ik ben gek op vrouwen en een beetje dollen mag best, maar echt iemand meenemen? Nee. Ik heb een serieuze relatie. Kirsten is de eerste met wie ik het langer dan twee weken uithoud. Sterker: we zijn al ruim twee jaar samen. Daar ben ik zuinig op.

Dat het altijd zo kort duurde lag aan mij. Ik had alleen maar zin in vluchtige affaires. Kirsten kende ik al vóór ons eerste album uitkwam. Gelukkig. Nu is het lastiger te zien voor wie meiden gaan: voor mij of de bekende zanger. Bovendien, het is rustiger zo. Dit soort avonden is toch te hectisch om ook nog eens seks bij elkaar te scharrelen. Kirsten en ik gaan samenwonen. Ja, natuurlijk in Volendam! Ik keek ook naar huizen buiten het dorp, maar betrapte me er steeds op met de stopwatch de reistijd naar de haven te timen.’’

De afstand naar discotheek Lucky is in elk geval vlot overbrugd. In de zaal leeft schaatser Erik Hulzebosch zich uit op Een eigen huis van René Froger. Het publiek vindt het prachtig. Ook Nick en Simon worden omarmd. ‘Heet hier iemand Rosanne? Ja? Ook toevallig, zo heet het volgende liedje ook’. De prijs voor de hardst gillende Rosannne: dansen op het podium. Rosanne draait vol overgave met de heupen. ,,Leuk. Zo enthousiast zijn de meisjes maar zelden,’’ fluistert Simon, die na afloop in de auto klaagt over zijn hese stem.

Het baart hem - zelfs nu collega Jan Smit maanden stil moet zijn vanwege stembandschade - weinig zorgen. ,,Ik heb een groot stembereik. Jan doet veel op kracht, zit vaak tegen het schreeuwen aan. Nee, ik volg geen zangles meer. Deed me teveel aan school denken. Beter worden? Ach, ik ben blij met wat ik kan. Heb ook de discipline niet om te leren. Ik heb commerciële economie gestudeerd. Maar een succes was dat niet.’’

Simons telefoon gaat. Vriendin Annemarie doet verslag van een verjaardag. Welsum is echter al bereikt. ‘Houd je nog van me, moppie?’ vraagt Simon. Het antwoord stemt tevreden.

Het nog niet laveloze gedeelte in het dorpshuis, dat eerder werd verwend met het duo Lucas Gea, geniet met volle teugen van de twee vrienden. De meisjes op rij één luisteren ademloos. Een vluchtige aanraking van hun idolen vergoedt de wachttijd. ‘Radeloos en badend in het zweet/heb ik gevonden wat ik zocht’, schreeuwen ook de allerkleinsten de hit Steeds weer mee. De avond is geslaagd.

Het is bijna half drie als Nick en Simon naar de auto rennen. ,,Natuurlijk denk je soms: kon ik maar lekker vroeg naar huis,’’ zegt Nick. ,,Maar zo’n optreden maakt alles goed.’’ De rit naar Volendam duurt anderhalf uur. Veel slaap zit er daarna niet in, voorspelt Simon. ,,Annemarie en ik drinken altijd om tien uur koffie bij haar oma.’’ Ook Nick slaapt niet uit. ,,Kirsten wil vermoedelijk op tijd naar de markt.’’ En ’s avonds? Dan treden ze op Gorinchem, Nieuw-Amsterdam en Blokzijl.


Nick Simon is vanaf zondag wekelijks te zien op Ned. 3 om 21.10 uur.